Parafie

Parafia Najświętszego Serca Jezusowego

Msze Św.

Msze Św. w niedziele:
godz. 7:30, godz. 9:00, godz. 10:30, godz. 12:00, godz. 18:00 (Włocławek)

Msze Św. w dni robocze:
godz. 7:00, godz. 18:00 (Włocławek)

Msze Św. w święta zniesione:
godz. 7:00, godz. 18:00 (Włocławek)

Księża

• ks. Jerzy Ćwiklak FDP - Proboszcz
• ks. Tomasz Wiśniewski FDP - Wikariusz

Kościoły

• kościół pw. Najświętszego Serca Jezusowego - Włocławek
• kaplica filialna pw. Świętego Antoniego w Warząchewce - Warząchewka Polska
• kaplica Sióstr Orionistek (SMMM) we Włocławku - Włocławek
• kaplica Sióstr Wspólnej Pracy (ZSNM) we Włocławku - Włocławek

Historia parafii

Kiedy w okresie międzywojennym przybywało mieszkańców Włocławka, zaszła konieczność powołania nowej parafii. Tym razem chodziło o najbardziej zaniedbaną dzielnicę, mianowicie tzw. Grzywno. Do pracy na tym trudnym terenie zgłosili się orioniści. W 1934 r., za pozwoleniem bp. włocławskiego, ks. Henryk Demrych FDP zbudował małą kapliczkę. Rozpoczął też tu budowę większego kościółka, a zarazem budowę domu zakonnego. W następnym roku, po wybudowaniu kościółka, bp Karol Radoński erygował 6 III 1935 r. parafię pw. Serca Jezusowego, mianując ks. Demrycha pierwszym jej proboszczem. Parafia funkcjonowała najpierw przy kaplicy znajdującej się przy ulicy Leśnej. W 1936 r. została oddana do użytku pierwsza część „Małego Cottolenga”, do którego wprowadzili się od razu podopieczni. Opiekę nad nimi objęły orionistki, na czele z s. Loretą. Za tę widoczną działalność rodziny oriońskiej dla miasta, jego Zarząd – w dowód wdzięczności – w 1937 r. ofiarował orionistom plac pod budowę świątyni parafialnej. W 1939 r. wraz z duchowieństwem Włocławka został aresztowany ks. Demrych i jego wikariusz, ks. Franciszek Drzewiecki (dziś błogosławiony, jeden z 108 męczenników z Dachau, których beatyfikacji dokonał papież Jan Paweł II (13 VI 1999). Na placówce pozostał tylko ks. Zygmunt Florczak, ciężko chory, który zmarł 27 I 1940 r. Dzięki ks. Karolowi Szwartzowi, kapłanowi diecezjalnemu z Poznania, parafia służyła ludowi jeszcze przez rok. W 1942 r. Niemcy wymordowali podopiecznych z Małego Cottolenga. Po wojnie wznowił tu duszpasterstwo parafialne ks. Franciszek Gościński, który nabył nowy plac pod budowę kościoła. Wraz z nim powróciły do Włocławka orionistki i rozpoczęły prowadzenie Zakładu Wychowawczego dla dziewcząt o obniżonej sprawności umysłowej, który jest w ich rękach po dzień dzisiejszy. Później do pomocy duszpasterskiej zostali tu wyznaczeni wikariusze, dzięki czemu można było podjąć też posługę duszpasterską w Modzerowie i na Warząchewce. Ks. Jan Kawałko już w następnym roku po objęciu stanowiska rozbudował kaplicę na Warząchewce. Jednocześnie przez 10 lat prowadził on pertraktacje z władzami miasta, które zabrały plac pod kościół, nabyty jeszcze przez ks. Gościńskiego. Po otrzymaniu nowego placu, w 1979 r. nadeszło pozwolenie na rozpoczęcie budowy nowej świątyni. Po długich staraniach i przy zdecydowanie wrogim nastawieniu ówczesnych władz, od 1981 r. można było rozpocząć budowę nowej świątyni. Budowa, wg projektu prof. Leopolda Taraszkiewicza trwała przez 11 lat (1981–1992). 26 kwietnia 1984 r. w budowanej świątyni wybuchł pożar (nie przypadkowy), który bardzo zahamował prawie kończące się prace. W 1992 r. ukończono budowę świątyni. Kościół konsekrował bp. Wiesław Alojzy Mering 18 lipca 2004 r. Kaplica filialna św. Antoniego w Warząchewce, murowana. Cmentarz grzebalny przy ul. Chopina. Cmentarz powstał w końcu XIX w. Powodem jego utworzenia była rozbudowa miasta, w związku z czym poprzedni cmentarz włocławski przy Zielonym Rynku został otoczony budynkami mieszkalnymi. Nowy cmentarz został poświęcony i oddany do użytku w 1892 r. Stary zaś zamknięto w 1893 r., a zlikwidowano w 1928 r. Do II wojny światowej właścicielem cmentarza była parafia św. Jana Chrzciciela. W czasie wojny cmentarzem zarządzały niemieckie władze okupacyjne, a po zakończeniu działań wojennych administrację cmentarza bezprawnie przejęła Miejska Rada Narodowa. Na cmentarzu znajduje się kwatera z grobami kapłanów. Nie wiadomo, kiedy powstała. Na początku zmarłych kapłanów chowano przy al. Chopina (obecnie przy murze cmentarnym, kw. 42), a później wzdłuż alei głównej. Pierwszym zmarłym kapłanem, którego pochowano w kwaterze kapłańskiej, był ks. K. Korycki (25 IX 1923 r.). Nie jest znana data przeniesienia ze starego cmentarza ciał kapłanów i umieszczenia ich w dwóch mogiłach zbiorowych. Groby kapłanów włocławskich znajdują się nie tylko w kwaterze kapłańskiej, ale także poza nią, np: ks. E. Dworakowskiego (kw. 42, grób 114), ks. F. Kosińskiego (kw. 42, grób 115), ks. M. Schulza (kw. 42, grób 116), ks. E. Pawłowskiego (kw. 37, grób 105), ks. L. Moczyńskiego (kw. 38, grób 108), ks. M. Lorentowicza (kw. 50, grób 157), ks. A. Hoffmana (kw. 20), ks. S. Brajczewskiego (kw. 25).