Aktualności

„Czy mnie kochasz?” – czwartek z duszpasterzem we włocławskim WSD

Data publikacji: piątek, 23-10-2026

22 października, w uroczystość św. Jana Pawła II, gościem Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku, w ramach tzw. „czwartku z duszpasterzem”, był ks. kan. dr hab. Waldemar Karasiński, wykładowca homiletyki i proboszcz w Lubrańcu. Podczas Eucharystii podzielił się świadectwem swojego powołania oraz doświadczeniami posługi kapłańskiej, zachęcając alumnów do odpowiedzialnego przeżywania czasu formacji.

Punktem wyjścia rozważania była myśl o teraźniejszości jako czasie powierzonym człowiekowi i domagającym się jego odpowiedzi. Nawiązując do wspominanego tego dnia św. Jana Pawła II, kaznodzieja przypomniał jego oddanie służbie Kościołowi i misyjne zaangażowanie. W centrum postawił jednak pytanie Chrystusa skierowane do Szymona Piotra: „Czy mnie kochasz?”. Podkreślił, że dotyczy ono zarówno kapłanów, jak i przygotowujących się do przyjęcia święceń. Odpowiedź na nie wyraża się w codziennych decyzjach, wierności modlitwie oraz podejmowaniu powierzonych obowiązków.

Opowiadając o początkach własnego powołania, ks. Karasiński przywołał rodzinny dom i dorastanie u boku ojca organisty. Bliskość kościoła i możliwość obserwowania od najmłodszych lat pracy duszpasterzy pozwalały mu poznawać kapłańskie życie. W pamięci zachował słowa jednego z księży, który mówił do niego: „Ty będziesz księdzem. Ja w tobie widzę księdza”. Wspominał również młodzieńcze zainteresowania muzyczne, grę w zespole oraz naukę w technikum mechanizacji rolnictwa. Decyzja o wstąpieniu do seminarium dojrzewała pośród zwyczajnych zajęć, spotkań i planów na przyszłość.

Ważną rolę na tej drodze odegrało doświadczenie oazy, na którą po raz pierwszy wyjechał w 1981 roku. Spotkanie młodych ludzi przeżywających wiarę, ich modlitwa i świadectwo pomogły mu umocnić więź z Chrystusem i podjąć decyzję o wyborze kapłaństwa. Wracając do tamtych wydarzeń, zwrócił uwagę na znaczenie osobistego przykładu, przez który człowiek może pomóc innym usłyszeć Boże wezwanie.

Lata seminaryjne wspominał z wdzięcznością, ale także z humorem. Mówił o trudach pierwszych spotkań z filozofią, które wymagały od absolwenta szkoły technicznej szczególnego wysiłku, oraz o stopniowym odkrywaniu zainteresowania teologią. Wspominał również zaangażowanie muzyczne, posługę organisty i liczne wyjazdy z seminaryjnym zespołem powołaniowym. Obok nauki i podejmowanych zadań ważna była pomoc współbraci, dzięki której łatwiej przechodziło się przez wymagające momenty przygotowania do święceń. Jako dziekan alumnów został wytypowany do przyjęcia święceń kapłańskich z rąk św. Jana Pawła II w 1987 roku. Wspominając to wydarzenie, opowiadał o przeżyciach towarzyszących mu u progu kapłańskiej posługi.

Dalsza część świadectwa dotyczyła pierwszych doświadczeń duszpasterskich, studiów specjalistycznych oraz łączenia pracy naukowej z posługą w parafii i obowiązkami redakcyjnymi. Ks. Karasiński podkreślał znaczenie zaufania okazywanego młodemu kapłanowi oraz odpowiedzialności, której uczy podejmowanie zadań.

Wskazywał, że odpowiedź na powołanie wymaga gotowości do przyjmowania zadań, których wcześniej nie uwzględniało się we własnych planach. Podkreślił również wartość kapłańskiej współpracy i wzajemnego wsparcia.

Na zakończenie ks. Karasiński zwrócił się do alumnów z zachętą: „Chcę was prosić, żebyście wykorzystali ten czas”. Przypomniał, że zdobywanie wiedzy powinno iść w parze z troską o życie duchowe, a przygotowanie do przyszłej posługi wymaga wytrwałej pracy nad sobą. Zachęcał do pielęgnowania braterskich relacji i dawania świadectwa wiary także poza seminaryjnymi murami. Całość rozważania spajało powracające pytanie Chrystusa: „Czy mnie kochasz?” – pytanie, na które kapłan odpowiada przez całe życie.

al. Janusz Przechodny