Aktualności

Liturgia Męki Pańskiej w katedrze włocławskiej – misterium Krzyża i zbawczej miłości

Data publikacji: piątek, 03-04-2026

W Wielki Piątek, 3 kwietnia br., w bazylice katedralnej we Włocławku wierni zgromadzili się na Liturgii Męki Pańskiej – jednej z najbardziej przejmujących celebracji roku liturgicznego. Liturgii przewodniczył i homilię wygłosił ks. prał. Michał Krygier. W celebracji uczestniczył bp Krzysztof Wętkowski oraz bp Stanisław Gębicki, a także kapłani, alumni Wyższego Seminarium Duchownego, siostry zakonne, chór katedralny oraz licznie zgromadzeni wierni świeccy.

Wielki Piątek jest jedynym dniem w roku, w którym Kościół nie sprawuje Eucharystii, natomiast Liturgia tego dnia prowadzi wiernych do kontemplacji tajemnicy śmierci Chrystusa, która jest źródłem zbawienia świata.

Celebracja rozpoczęła się w ciszy. Kapłan, padając na twarz przed ołtarzem, wyraził głębokie uniżenie wobec tajemnicy Krzyża, a milczenie całej wspólnoty stało się pierwszym znakiem tej wyjątkowej Liturgii. Następnie proklamowano Słowo Boże, którego centrum była Pasja według św. Jana, ukazująca Chrystusa jako Pana historii, który dobrowolnie oddaje życie za zbawienie człowieka.

W homilii ks. prał. Michał Krygier zwrócił uwagę, że wydarzenia Męki Pańskiej nie są jedynie historią sprzed wieków, lecz dotykają bezpośrednio życia każdego człowieka. W postaciach obecnych w ewangelicznym opisie – Piotrze, Piłacie czy tłumie – można odnaleźć własne postawy: chwile zwątpienia, lęku, ulegania presji czy odchodzenia od prawdy. Kaznodzieja podkreślił, że krzyż odsłania prawdę o człowieku, ale przede wszystkim objawia miłość Boga, który wchodzi w ludzkie cierpienie i bierze je na siebie.

Zachęcił wiernych do osobistego spojrzenia na krzyż – nie powierzchownego czy wynikającego z przyzwyczajenia, lecz głębokiego i szczerego, które prowadzi do uznania, że ofiara Chrystusa dokonała się „za mnie”. Wskazał także, że spotkanie z Ukrzyżowanym wymaga wewnętrznego uniżenia, rezygnacji z własnej pychy i gotowości zmierzenia się z prawdą o sobie. Wielki Piątek – jak podkreślił – uczy również trwania w ciszy i zaufaniu nawet wtedy, gdy brakuje odpowiedzi, przypominając, że Bóg nie kończy historii człowieka na krzyżu.

Centralnym momentem Liturgii była adoracja Krzyża. Wierni, podchodząc indywidualnie, oddawali cześć znakowi zbawienia, w ciszy i skupieniu powierzając Chrystusowi swoje życie. Ten głęboki gest był wyrazem wiary w zwycięstwo miłości nad grzechem i śmiercią.

Po adoracji Krzyża wierni przystąpili do Komunii Świętej. Ciało Chrystusa, konsekrowane podczas Mszy Wieczerzy Pańskiej, zostało rozdane zgromadzonym jako pokarm na drodze wiary oraz znak jedności z ofiarą Krzyża.

Na zakończenie Liturgii Najświętszy Sakrament został przeniesiony do Grobu Pańskiego. Wierni pozostali na adoracji, trwając przy Chrystusie w ciszy i modlitwie. Liturgia Wielkiego Piątku, choć zatrzymuje się przy tajemnicy śmierci, prowadzi ku nadziei – ku światłu Zmartwychwstania, które objawi się w Noc Paschalną.

Tekst: al. Janusz Przychodny